22 may 2026

PRESAGIOS

                                               





  Hay días que despierto con enojo,

la vida me parece un sinsentido,

arcoíris que está descolorido,

patético y sombrío trampantojo.


Acecho desconfiada y de reojo,

pasos ficticios suenan en mi oído,

me siento débil, próxima al vahído,

falta de valentía y sin arrojo.


La sombra que me sigue es alargada

se cierne sobre mí como un presagio,

me susurra que cerca está el naufragio:

me engullirá el vacío de la nada.


Que ya no hay solución ni escapatoria

y que así acabará mi triste historia.


No hay comentarios:

Publicar un comentario